Karakters

“Zelf noemt ze haar werk een semi-interactieve video installatie, die geheel op de toeschouwer is gericht. ‘Aan het einde van de losstaande wand staat een tafel met twee stoelen. De ene stoel is voor de bezoeker en op de andere stoel staat een monitor op ooghoogte. Op het scherm is een persoon te zien die de bezoeker in verschillende scenario's meeneemt. De persoon spreekt rechtstreeks tot de bezoeker, stelt vragen zonder dat de bezoeker tijd heeft om te antwoorden, of kan reageren.  Op deze manier bevindt de bezoeker zich in verschillende situaties.’ Zij hoopt daarmee de kijker direct te confronteren en hem deelgenoot te maken. Hij is integraal onderdeel van de installatie. Een uitnodiging tot een dialoog, omdat het pratende hoofd tegenover je soms zo indringend een vraag stelt of je echt betrekt in zijn gedachten stroom. Niets is minder waar. Nienke twijfelt nog of ze alle monologen wil laten zien, want ze hebben niet allemaal dezelfde intensiteit. Ze moet nog even afstand nemen en een paar keer rustig kijken.”

“Ze vertelt onder de indruk te zijn van Hermitage Helmond als expositie, maar ze had eigenlijk verwacht dat bezoekers meer in de installaties betrokken zouden worden. Daar ligt een uitdaging, vindt zij. De bezoeker is alleen in de kluis en stelt zich open en kwetsbaar op. Als kunstenaar kun je hiervan gebruik maken of op inspelen.  Ik vraag me af of Nienke de video installatie van Servaas uit de jaren tachtig kent - dit werk zou in de lijn van haar gedachten kunnen liggen. Wat ik me ervan herinner is dat de bezoeker plaatsnam in een fauteuil tegenover het televisiescherm, waarop een rechter (acteur Helmert Woudenberg) de verdachte/toeschouwer streng toesprak. Bij het uitspreken van het vonnis tikte de rechter met de hamer hard op tafel en op hetzelfde moment werd de toeschouwer ongeveer gelanceerd. Beangstigend en hilarisch tegelijkertijd, zoiets herinner ik me nog. Esther komt de kluis binnen om te kijken hoe het ermee staat. Ze vraagt Nienke dringend een titel voor haar installatie te bedenken en ik zie de gespannenheid weer terug keren: ‘Kan het ook zonder titel?’”